In Sarajevo bereiden we ons voor op de laatste loodjes

Met een 20 jaar oude Krokante camper verwacht je toch minimaal één keer in een vier maanden durende reis met pech langs de weg te komen staan. Gelukkig is dit ons tot nu toe bespaard gebleven, hoewel dikke motorpech in een of ander Albanees gehucht me best een mooi avontuur lijkt. Het ergste wat ons tot nu toe overkwam was vastzitten op het strand (met z’n vijven duwen en we waren weer los) en een verwarming die niet werkte. Dat laatste bleek aan de leefaccu te liggen. Een bezoekje aan de eerste de beste garage bracht ons een nieuwe accu en daarmee een werkende verwarming. 

Sinds we Griekenland verlaten hebben en de temperaturen dalen, verstookt deze warme-lucht-pomper in onze camper behoorlijk wat gas. Een maand nadat we onze gasfles met 5 kilo vers gas hebben bijgevuld, komen we er achter dat hij alweer leeg is. En dat terwijl we in de sneeuw onderaan een Bosnische skipiste geparkeerd staan. We koken die avond met jassen aan en gaan tijdens onze rit naar Sarajevo op zoek naar gas. 

Het blijkt nog niet zo makkelijk om ons gas te vullen bij een tankstation, zoals we eerder hebben gedaan. Het eerste tankstation in de Bosnische hoofdstad stuurt ons door naar een ander tankstation een paar kilometer verderop. Daar willen de medewerkers wel stiekem onze gasfles met autogas vullen. Officieel is dat verboden, maar als we de camper op een tankplek neerzetten maken ze er verder geen probleem van. Fietsen eraf, achterklep open, gasfles eruit. Maar dan zit de fles aan een slang verbonden en er is een grote steeksleutel nodig om hem los te koppelen. De vorige keer hadden ze die sleutel bij het tankstation, maar dit tankstation in Sarajevo kan ons er niet mee helpen. 

We rijden verder naar een ander tankstation, maar doen ze pas maandagochtend weer aan gasflessen vullen. Het is dan zaterdag, we willen nog wat van de stad zien, dus maandag houden we in ons achterhoofd. Na een museumbezoek over de belegering van Sarajevo tijdens de Balkanoorlog besluiten we dat we toch zelf zo’n grote steeksleutel gaan zoeken. Dan zijn we voortaan van dat probleem af en kunnen we direct naar dat tankstation, waar ze de gasfles stiekem met goedkoop Bosnisch autogas willen vullen. 

Zo gezegd, zo gedaan: de volgende ochtend fietsen we naar een bouwmarkt en halen we een steeksleutel. We rijden inmiddels voor de vierde keer over dezelfde weg naar het tankstation en de pompbediende gooit er flink wat gas in. ‘Full?’ vraagt hij. ‘Yes, full’, zegt Thijs. ‘Vol’ blijkt ook echt heel vol te zijn, want voor 10 euro krijgen we onze gasfles, die bedoeld is voor 5 kg gas, gevuld met 7 kg gas. 

Huh? Kan dat? Ja, blijkbaar, maar verstandig is het niet, vertellen internetbronnen ons later. We ruiken een lichte gaslucht in het kastje waar we de volle gasfles teruggeplaatst hebben en als we rondlopen in het centrum van Sarajevo, maken we ons toch een beetje zorgen. In een cafeetje vieren we dat we 7000 kilometer gereden hebben met een taartje, maar we maken ook even goed gebruik van de WiFi aldaar om uit te zoeken een gasfles té vol kan zitten en wat daarvan de risico’s zijn. Conclusie: onze gasfles mag maar voor 80% gevuld zijn en moet nooit helemaal vol zitten, want vooral bij hogere temperaturen is er dan een (klein) risico op een explosie.

Oeps. De kans zal niet al te groot zijn, maar we fietsen snel terug naar de camper. Thijs heeft al een doembeeld voor zich dat er een kind langs de camper loopt op het moment dat het ding volledig uit elkaar knalt. Kind dood, camper weg. Dat moeten we niet hebben. Gelukkig staat onze Krokante camper nog levend en wel in de woonwijk waar we hem geparkeerd hebben. Met te veel gas in de fles, dus stoken we er die avond op los.

Simpelweg gas opstoken tot de fles 80% gevuld is blijkt de beste optie, omdat puur gas vrijlaten veel schadelijker is voor het milieu dan CO2 vrijlaten door het verbranden van gas (bron: Thijs van der Knaap). Dus zetten we die avond tegen al onze principes in de verwarming op standje maximaal, gooien we de ramen open, doen we geen isolatiemat voor de ramen en gaan we kokkerellen, thee zetten én warm water maken voor de afwas. 

Daarmee is het gasprobleem voorlopig opgelost en nadat we maandag ook een open wasserette hebben getroffen, kunnen we met schone kleren, pas geknipte haartjes (Thijs) en een volle gasfles verder op weg richting Berlijn, waar we met een vriend van Thijs willen afspreken. 

Op de valreep een nieuw camperprobleem

Vlak voordat we we dan eindelijk uit Sarajevo weg willen rijden, dient het volgende probleem zich aan: de schuifdeur aan de zijkant sluit niet meer. Dat is dé deur die we gebruiken om in en uit onze leefruimte te komen. Aan de groenteboer op de parkeerplek vragen we naar een garage, maar hij vertelt ons dat ze allemaal gesloten zijn vandaag. Maandag 3 januari is een verlengde nieuwjaarsvakantie voor de Bosniërs. Gelijk hebben ze. 

Toch gaan we via Google op zoek naar een autoreparateur om te kijken of er toch iemand is die kan helpen. We komen al snel in een straat waar de ene na de andere ‘Autoservis’ te vinden is en in tegenstelling tot wat de groenteboer ons vertelde, zijn sommigen wel degelijk aan het werk. We komen terecht bij een vervallen garage, waar de uitgeholde autowrakken voor de deur staan, maar waar drie werklui over een motor gebogen staan. Ze willen best even kijken naar onze schuifdeur. 

Twee mannen van de garage, beide met een viezig mutsje op en een gebit als een fietsenrek, bekijken het probleem. Al snel hebben ze door wat Thijs ook had uitgevonden. De deur is wat naar beneden gezakt door slijtage van het rolletje waarmee die door zijn spoor rolt en wil daardoor niet meer goed sluiten. De sluiting en de pen waar de sluiting op inhaakt zitten niet meer op één lijn. 

Met handen en voeten weten ze het goed duidelijk te maken. Probleem: rolletje. Onderdeel dat ze niet hebben voor ons. Wat ze wel kunnen doen: hameren op de pen van de sluiting zodat de deur misschien weer sluit, maar daarmee is de oorzaak van het probleem niet opgelost. Dat rolletje was al sinds een maand aan het slijten, aangezien wij met steeds meer kracht de schuifdeur dicht gooiden om hem goed te sluiten. De mannen beginnen al te hameren, maar Thijs roept ‘no, no, no’ en we bedanken voor deze gunst. Terug in Nederland moeten we maar op zoek naar zo’n nieuw rolletje. 

Ondertussen zijn er meer mannen bij komen staan, die vol belangstelling kijken naar de schuifdeur en oplossingen aandragen. Eentje oppert dat we de de deur niet meer moeten gebruiken en de ander doet voor hoe we de deur in zijn geheel moeten optillen terwijl we hem sluiten. Hij lacht: ‘Dan is er geen enkel probleem’. Natuurlijk heeft hij gelijk: dat wat wij als probleem zien, hoeft voor de Bosniërs totaal geen probleem te betekenen. Met een gesloten schuifdeur rijden we Sarajevo uit. Die gaan we voorlopig niet meer openen.

Bosnische automonteurs in actie
Na een succesvol bezoekje aan de bouwmarkt kunnen we weer koken én hebben we verwarming
Sarajevo
De terugweg gaat hard: inmiddels aangekomen in Bratislava

Een gedachte over “In Sarajevo bereiden we ons voor op de laatste loodjes

  1. Jullie maken wat mee. En met creatieve oplossingen komen jullie toch weer verder. Top. Nu op de terugreis begrijp ik. Nog veel plezier in Berlijn (prachtige stad vinden wij). Onze eerste grote fietstocht was van thuis naar Berlijn. 750 km. droog en heel warm weer en windje mee. Een onvergetelijke ervaring. Het was ook onze eerste ervaring met vakantie in Duitsland en kennismaken met de gastvrijheid van Duitsers. Geweldig.
    Groet en goede thuiskomst gewenst. Ankie en Johan

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s