Twee maanden wachten in spanning, maar dan heb je ook wat

De eerste week van deze reis raak ik mijn e-reader kwijt op een parkeerplek in Freiburg. Daar laat ik hem per ongeluk op een bankje liggen om papa en mama te begroeten en na een fietstocht is hij – uiteraard – gestolen. Flink balen, want ik lees nogal graag en aangezien er ook een wandeltocht in het verschiet ligt, waarbij ik liever geen onnodig gewicht in mijn backpack stouw, is die e-reader een echte uitkomst. Wat moet ik nu aan met mijn vrije tijd? 

In eerste instantie vermaak ik me prima met de dikke pil van Geert Mak over de geschiedenis van Europa en met series en podcasts waar ik normaal niet aan toe kom. Squidgame en The Crown bevallen me uitstekend. Maar als de paar papieren boeken er doorheen zijn, wil ik toch eens gaan kijken naar een nieuwe e-reader. In Split bezoeken we een elektronicawinkel, maar zonder succes. Thijs komt vervolgens op het idee om op marktplaats rond te struinen en daar iemand te zoeken die zijn of haar e-reader naar Albanië of Griekenland wil sturen. Wie weet is er iemand zo gek te krijgen. 

Niemand is zo gek te krijgen; een e-reader opsturen naar Griekenland vinden onbekende marktplaats-verkopers toch iets te veel risico. Gelukkig krijg ik mijn vriendin Julia wel zo gek om voor mij een e-reader op te halen die ik op marktplaats vind. Zij test hem uit, pakt hem in, gaat op zoek naar de goedkoopste manier van verzenden en verstuurt hem naar het postkantoor in Ioannina, Noord-Griekenland, waar we in ongeveer een maand verwachten aan te komen.

Ondanks dat PostNL meldt dat het 5-8 werkdagen duurt voor het pakket in Griekenland aankomt, ben ik me bewust van het risico. Wat als het kwijt raakt? Wat als het veel later komt en we Ioannina al lang voorbij zijn? Of als het veel te vroeg komt, waardoor wij te laat zijn en ze het pakket weer terugsturen naar Nederland? Er kan veel fout gaan, en daarom ook de keus voor een tweedehands e-reader. 75 euro voor een e-reader, twee tientjes aan verzendkosten erbij. Dat is te overzien.

We hebben alleen niet voorzien wát er allemaal fout kan gaan. Via track & trace zien we dat het pakket te laat is en na meerdere chatboxen en klantenservicemedewerkers te hebben gesproken, start PostNL een onderzoek naar het pakket. Inmiddels is het drie weken na verzending uit Nederland. Wij rijden nog in Albanië, maar Ioannina zit eraan te komen en het zou toch fijn zijn als er dan een e-reader klaarligt op het postkantoor. 

Onverrichter zaken vertrekken we weer uit Ioannina. Twee verschillende postkantoren daar vertellen ons dat we geen goede track & trace code hebben; de Grieken begrijpen in ieder geval niks van de code die wij van PostNL hebben gekregen. Het onderzoek van PostNL levert weinig op, behalve het verzoek om zelf te gaan informeren bij het postkantoor. Ja, mevrouw Sandra van PostNL, dat hebben we gedaan. We gaan pas terug als we zeker weten dat het pakket daar ligt. 

Dus daar moeten we zelf zien achter te komen. Na Athene moeten we namelijk een beslissing maken hoe we terug naar het noorden rijden. Gaan we via Ioannina of geven we het pakket definitief op met de hoop dat ze het netjes terugsturen naar Julia’s adres? In Athene gaan we op onderzoek uit in het postkantoor aldaar. Op de benedenverdieping kijkt een medewerkster ons raar aan; met deze track & trace code kan ze ons echt niet helpen. Boven trekken we een nummertje en na een eindeloze wachtrij krijgen we opnieuw iemand te spreken. Ondertussen heeft een man in de rij zich aangeboden ons te ondersteunen met vertalen. Hij wil het probleem wel in het Grieks uitleggen. De vrouw achter de balie weet ineens wél raad met onze track & trace code en vindt uit dat het pakket is aangekomen in Ioannina. We willen het nog niet echt geloven, maar er is hoop!

Onze enige taak is om het postkantoor in Ioannina te bellen om te zeggen dat ze het pakket nog niet terugsturen, maar nog even voor ons vasthouden. We krijgen een telefoonnummer van het postkantoor en proberen de hele dag door te bellen, zonder gehoor, behalve een enorm schelle, langdurige piep. Blijkbaar heeft dit postkantoor een faxnummer op internet staan. 

Gefrustreerd loop ik rond in Athene en later op de Acropolis barst ik in huilen uit. Het gaat niet meer om die 100 euro die in het pakket zit, maar puur om alle moeite die zowel Julia als wij er tot nu toe in hebben gestoken om een pakket hier in Griekenland bij een postkantoor te krijgen. Bovendien, hoe moeilijk kan het zijn om als postkantoor gewoon telefonisch bereikbaar te zijn?! 

Het is alsof we bijna een bergtop bereiken tijdens een wandeltocht: de benen zijn moe en met een zware rugtas strijden we ons naar boven. Maar gedachte aan een bergtop-snicker geeft ons een laatste beetje kracht. Die snicker smaakt 100 keer beter dan beneden in het dal. Na de hoop die we krijgen op het vinden van het pakket, is het alsof we bijna die snicker bereiken, maar net voor het einde zien dat de vermeende bergtop helemaal niet de top is. De beklimming gaat verder, terwijl je al kapot bent. 

Uiteindelijk bellen we een café naast het onbereikbare postkantoor in Ioannina en de vrouw van het café wil wel voor ons gaan informeren bij het postkantoor. Omdat we niet zeker weten of dit echt lukt, proberen we de volgende ochtend opnieuw alle telefoonnummers van het postkantoor die we kunnen vinden. We hebben beet als we het andere postkantoor van Ioannina bellen; die kunnen ons wél het juiste nummer van ons postkantoor geven. Nadat we dat nummer meerdere keren proberen, krijgen we een Engels sprekende medewerker aan de lijn die ons bevestigt dat het pakket daar ligt en dat ze het nog een week voor ons willen vasthouden. Yes, op naar Ioannina! 

We reizen zo’n 200 kilometer om voor een vrolijk einde van dit pakket-debacle. Op het terras van het café naast het postkantoor maken we het pakket open en worden we bediend door de vrouw die we aan de lijn hebben gehad. ‘Ik dacht dat jullie me voor de gek hielden met die code’, zegt ze. Ze heeft moeite gedaan voor ons pakket, maar blijkbaar begrepen ze op het postkantoor weer niks van de code. Wij genieten ondertussen van de heerlijke chocoladepepernoten die Julia bij de e-reader heeft gestopt. Het is 16 december, net iets later dan Sinterklaas, maar dat maakt ze niet minder lekker. En: ik kan weer oneindig veel boeken gaan lezen! Toch leuk voor de laatste maand 😉 

In de rij bij het Atheens postkantoor en eindelijk het pakket ophalen

Pakket verstuurd: 23 oktober. Pakket opgehaald: 16 december.

Meteora, Griekenland: kloosters gebouwd op de rotsen

Twee dagen wintersport in Servië

In plaats van een kaartje dit keer een grafiek; gewoon omdat het kan. Vanaf Athene gaat de grafiek een stuk steiler lopen, aangezien we op de terugweg meer kilometers maken. Nu ligt het gemiddelde op 68 km per dag. Dat is minder dan iemand die elke dag van Groningen naar Drachten op en neer rijdt voor werk (hoest hoest, Bart Truijen!). Helaas zal onze dikke diesel wagen alsnog wat meer uitstoten.
Maximaal aantal kilometers per dag: 443 km van München naar Wenen op de heenweg.

5 gedachten over “Twee maanden wachten in spanning, maar dan heb je ook wat

  1. Wat een verhaal Hedwig met die E-Reader. En de goeie afloop. Behalve dit avontuur pakken jullie wel alles mee. Ook nog lekker skiën. Heel veel plezier nog en we krijgen vast nog meer mooie verhalen

    Liefs Ankie en Johan vanuit Mûnein waar het nu 8 graden onder nul is

    Like

  2. Kerstmis 2021 zonder een spelletje Zweeds pesten met jou en jullie. Je kan er zomaar wat verdrietig van worden. Dat jullie ondertussen van de pistes glijden en zo genieten van alles op je pad, dat maakt alles goed.
    liefs xxx

    Like

Laat een reactie achter op Miny Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s