Hoe we na één dag een zak citroenen, eieren en vele liters olijfolie rijker zijn

Na vele biertjes in een villa in Olympia, komen we de volgende dag terecht op een parkeerplaats van een warmwaterbron. Een plek waar we in het warme, zwavelhoudende water willen gaan liggen relaxen, maar die met gesloten hekken omgeven is. Thijs is komen rijden vanaf Olympia en ik heb de mooie afstand van 27 kilometer op de fiets afgelegd. Ik leg mijn helm op de grond neer – wat later een heel slecht idee blijkt – en we hangen wat rond op de parkeerplek. Op een gegeven moment komt er een Griekse auto aanrijden. ‘Kalimèra’, zeg ik tegen de man, oftewel ‘goedendag’. ‘Hoe zit dat met die warmwaterbronnen hier?’

Zo begint onze bijzondere ontmoeting van die dag. De Griekse man begroet ons vrolijk en begint in geuren en kleuren te vertellen wat voor een gezondheidseffecten deze warmwaterbron heeft. In de zomer is hij geopend voor bezoekers en vooral oudere mensen profiteren van het water, dat ervoor kan zorgen dat onder andere reumatische klachten aanzienlijk verminderen. Als je maar twee weken de tijd neemt om elke dag even te badderen. 

Het lijkt er dus op dat die warmwaterbron ons flink door de neus is geboord, omdat we buiten het zomerseizoen zijn gekomen. Op internet vonden we mensen die over de hekken klommen om alsnog van de bron te genieten, maar dat blijkt ter plekke niemand te doen en het water viezig bij met afval aan de randen. ‘Dat lijkt vies, maar is heel schoon’, vertelt de Griekse man, die zich inmiddels als Nikos heeft voorgesteld. Ja ja Nikos, het zal wel. 

Zitten en luisteren

Ook Anna en Flo en hun camper Rusty zijn aanwezig bij dit mislukte bezoek aan de warmwaterbron. Zij hebben de dag ervoor voor vijf camperstellen, waaronder wij, een dag georganiseerd vol spellen, drinken en eten in de villa in Olympia. Met z’n vieren luisteren we dus geduldig naar Nikos, terwijl we sloom van de brakheid op de grond zijn gaan zitten. Nikos heeft zijn achterbak opengetrokken en daar haalt hij wat pinda’s en rozijntjes voor ons uit. ‘Haal eens een bakje en wat glazen uit jullie camper. Dan heb ik wijn en nootjes voor jullie’. Heel lief van hem, dus we smullen van de nootjes en laten de wijn nu even voor wat hij is. 

Nikos, een man van in de 60 met een gebruinde huid en kalende kop, vertelt honderduit over zijn land, zijn kinderen en alle plekken waar hij op de wereld heeft gewoond. We hoeven (gelukkig) niet al te veel te zeggen. ‘Nederlanders zien er altijd zo jong uit’, zegt hij. ‘Ik ontmoette laatst een Nederlandse vrouw van 45 en die zag eruit als 20!’ Hij vertelt dat Griekse mensen daarentegen eerder een gerimpelde huid krijgen, doordat ze meer aan de zon worden blootgesteld. Weer wat geleerd.

kofferbak

Naast de pinda’s en rozijnen komen er al snel meer lekkernijen uit Nikos’ kofferbak zetten. Ongelofelijk wat deze man, die stopte om even een sigaretje te roken, allemaal bij zich heeft. Een tikkeltje vreemd ook wel. Anna krijgt een zalf op haar brandwondje die ze de dag ervoor heeft opgelopen, we krijgen een zak vol citroenen, een bak eieren en een flesje zelfgemaakte olijfolie. De olijfolie is donkergroen en dik van substantie. Hij blijkt heel vol van smaak, maar gaat branden in de keel en levert een hoestbui op als je wat proeft. Ik vraag of hij ook een plek kent waar we kunnen zien hoe je zulke olijfolie maakt. Onze local van de dag komt met een plan: ‘Er zijn genoeg fabriekjes hier, willen jullie er nu eentje zien?’ 

Nou, dat willen we wel. Thijs en ik hadden sowieso al bedacht dat we een keer een soort olijfolie proeverij of rondleiding wilden regelen hier in Griekenland, waar de campings tussen de olijfbomen je om de oren vliegen en waar je enorme 5 liter tanks met olijfolie in de Lidl tegenkomt. Op dit moment moeten we de knop even omzetten van een relaxdagje in een warm bad naar een uitstapje waar we echt willen opletten, maar deze kans kunnen we niet laten schieten. ‘Rijd maar achter mij aan’, zegt Nikos. En zo vertrekken we: de Griekse auto, de witte bus ‘Rusty’ en daarachter de Krokante Kamper. 

De fabriek

Na 10 minuten komen we aan bij een olijfoliefabriekje. Ter plekke gaat Nikos in gesprek met de fabrieksman om een rondleiding te regelen. Deze man leidt ons in het Grieks langs de verschillende machines, waarna Nikos de informatie netjes vertaalt. Veel productie lijkt er op dit moment niet gaande te zijn. We horen dat de machines rond 18 uur ‘s avonds gaan draaien, omdat dan de nieuwe olijfoogst van die dag binnen is. Razendsnel werken ze er in een uur een ton olijven doorheen en gedurende deze cyclus van blaadjes afscheiden, vermalen en meerdere keren filteren ontstaat er helder groene olijfolie. 

Het oogsten van de olijven is overduidelijk het meest arbeidsintenstieve van dit proces. Hierbij gebruiken ze een ‘kietelmachine’ (officieel woord in het Thijswoordenboek) die de olijventak doet trillen, waarna mensen de olijven opvangen in een net. Overigens gebeurt dit op Korfu op een andere manier, waarbij ze het opvangnet onder de boom leggen en wachten tot de olijven daarin vallen. ‘De luie manier’, aldus Nikos. Die minder lekkere olijfolie oplevert. 

Als afsluiting van de rondleiding krijgen Thijs en ik en Anna en Flo beide een 1,5 liter fles olijfolie van de fabrieksman mee. Wat een bijzonder verrassende middag: deze man heeft gratis voor ons een rondleiding verzorgd en geeft ook nog eens zo’n cadeau. ‘Zo’n fles gaat er bij mij in één week doorheen’, zegt Nikos. Maar ja, hij begint zijn ochtend dan ook met een eetlepel olijfolie. 

Die avond slapen we aan het strand, waar we van een ultieme zonsondergang genieten. Tussen alle dennenbomen staan her en der campertjes verspreid en overal ontstaan kampvuurtjes. Groepen met Duitsers verzamelen zich hier, van mensen die elke dag werken vanuit hun camper tot vrolijke vakantievierders. We voegen ons bij een groep Duitsers om een kampvuur en Anna en Flo spelen en improviseren er op los met hun gitaar, stem en melodica (blaaspiano). 

’s Nachts in bed word ik ineens wakker en pieker ik over mijn helm. Waar had ik die ook alweer gelaten? Waarschijnlijk heb ik hem op de parkeerplek van de warmwaterbron laten liggen. Daar raakte ik afgeleid door onze grote vriend Nikos en ik heb geen seconde meer gedacht aan de helm die ik op de grond had gelegd. Ik maak Thijs wakker, maar we komen tot de conclusie dat we hier beter de volgende ochtend over na kunnen denken. Die dag fietsen we 20 kilometer heen en weer naar de warmwaterbron, om onverrichter zake terug te keren. Das pech, helm weg. 

Nikos bij zijn auto en rondleiding in de olijfoliefabriek

Kamperen op het strand

Inmiddels: aangekomen in Athene. Hier willen we een aantal dagen spenderen en voorlopig is ons plan om na een paar laatste stops in Griekenland (in ieder geval Meteora en Thessaloniki) dit land te verlaten. Rond kerst beginnen we aan een rustige terugweg via Noord-Macedonië, Servië, Bosnië, Hongarije, Tsjechië en Duitsland.

Onderweg van korinthe naar Athene

5 gedachten over “Hoe we na één dag een zak citroenen, eieren en vele liters olijfolie rijker zijn

  1. Heb nog niet gereageerd, maar kijk iedere keer weer uit naar de prachtige verhalen. Wat zijn die mensen gul, kunnen wij zuinige Hollanders nog van leren.

    Like

Laat een reactie achter op hedwigfossen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s