Albanezen geven gul, maar alleen aan toeristen

Na bijna een maand in het prachtige Albanië is het tijd om het land van weinig regels en hoge drempels te verlaten. Over twee á drie dagen rijden we de grens over naar Griekenland. Als afscheid van Albanië en haar mensen wilde ik een laatste eerbetoon schrijven aan de vrijgevigheid van de Albanezen. Het schijnt dat ze deze gulheid alleen tentoonspreiden aan toeristen en dat Albanezen onder elkaar er bekaaid vanaf komen. Maar dat hebben we van horen zeggen en hebben we zelf niet kunnen meemaken. De volgende vrijgevige geluksmomenten hebben we wél mogen meemaken:

  • Tijdens onze Peaks of the Balkan wandeltocht wandelen we – voor het eerst – Albanië binnen. We staan midden op een beklimming even uit te rusten als een vrouw met een emmer druiven langs komt lopen. Wij lopen net verder, maar ze roept ons terug. ‘Hé!’ We draaien ons om en krijgen beide een tros druiven aangereikt. Wat lief! Na een onhandige ‘dankjewel’ – we moeten nog opzoeken wat dit in het Albanees is – gunnen we onszelf nog wat langer pauze om alles lekker op te peuzelen.
De druivenvangst
  • In een café in Shkodër (Noord-Albanië) zitten we aan de koffie, thee en Wifi. Aangezien we in dit land geen EU-internet hebben, doen we dit vaker. ‘Mogen we een koffie, thee en Wifi-wachtwoord? En waar is de WC?’ Dat laatste is ook altijd handig als je geen WC in je krokante kamper hebt. Of je nou moet of niet: altijd gebruik maken van de WC in een café. Maar goed, in dit café zitten we dus een tijdje op de Wifi te klooien, als de barman ineens naar een vrouw verderop in het café wijst. ‘Zij betaalt voor jullie’. ‘Wat?!’ zeggen wij. ‘Ja, zij trakteert, ze heeft een zoon in Rotterdam wonen’. Aha, klinkt als een goede reden. Blijkbaar voelt ze een binding met ons omdat we uit Nederland komen. We bedanken haar en zitten vervolgens in eeuwige twijfel of het beleefd is om haar terug te trakteren, maar dat laten we uiteindelijk maar zitten.
  • In Tirana staan we één nacht op een parkeerplek midden in het centrum. Tussen de appartementencomplexen zitten we vervolgens, midden op de parkeerplaats te ontbijten met een Duits stel die we de vorige avond daar hebben ontmoet. Stoelen uitgestald, brood en gebakken eitjes op tafel. We hebben het er net over dat dit in Nederland of Duitsland écht niet zou kunnen. In no-time zou je weggestuurd zijn als ontbijters midden op een parkeerplek van Amsterdam. Precies op dat moment komt er een jongeman de parkeerplek op lopen. Maar – wonder boven wonder – hij blijkt ons niet te willen wegsturen. In tegendeel: hij heeft een fles vers geperste granaatappelsap in zijn handen – voor ons. ‘Heeft mijn oma net gemaakt’, zegt hij met een glimlach. Hij blijft nog even staan kletsen over de Islam in Albanië en de geschiedenis van het land en wij genieten van ons heerlijk lange ontbijt mét sap.
Ontbijters op de parking
  • Vlakbij Tirana is het opnieuw tijd voor gratis druiven. Tijdens een fietstochtje de berg af (kabelbaan omhoog, fietsje mee) drinken we wat in een café met prachtig uitzicht over de stad. We rekenen af en de gastvrouw geeft ons elk een tros druiven mee.
  • Het hoogtepunt van vrijgevigheid, letterlijk en figuurlijk, vind plaats in de heuvels rondom Berat. We staan op een camping bij dit UNESCO-stadje in de buurt en pakken na aankomst de fietsen voor een rondje mountainbiken. Tijdens een modderige afdaling slaan we een verkeerd pad in. De mensen die naast het pad wonen roepen ons al snel terug en wijzen ons het goede, doorgaande pad naar beneden. Maar voordat we verder fietsen vraagt een van onze helpers of we bij haar water willen vullen. Wat begint met water vullen eindigt met een yoghurtdrankje en een fietstas vol kakifruit en vers geplukte walnoten. Dochterlief komt erbij om de vruchten voor ons te plukken en na een paar selfies met elkaar vertrekken we weer -zonder een woord met elkaar te hebben gewisseld, behalve ‘dankjewel’ (‘falimendeerit’) en ‘doei’ (‘miropaavjam’)
  • In hetzelfde stadje Berat, slapen we de volgende dag in een Airbnb in het kasteel, als verrassing voor Thijs die de volgende ochtend jarig is. Bij aankomst in de Airbnb krijgen we een granaatappelsapje en een bord vol vers fruit. Misschien hoort dat bij de service, maar ik heb dit nog nooit meegemaakt in een Airbnb in andere landen.
  • Na het tanken, eveneens in Berat, krijgen we van de pompbediende een lading gedroogde vijgen mee. Hij had er zelf al een paar op en was er wel weer klaar mee. Ja ja, Berat was ons gunstig gezind. Lekker, die vijgen in de havermout en in onze couscousmaaltijd!
  • Tijdens een wandeling in het Llogara Nationaal Park komen we twee herders met een enorme kudde schapen tegen. Terwijl we een tijdje naar de schapen staan te kijken, biedt de herder ons een sigaretje aan. Dat slaan we af, maar daarna komt er iets beters uit zijn zak rollen: een bonbon. Lekker samen gedeeld, extra genieten als je aan het wandelen bent.
  • Vlakbij Sarande, een kustplaats, kamperen we in een baai met de krokante kamper op het strand. Een rustige privéplek, met blauw water, kiezelstrand en omgeven door olijfbomen. Tot er in de loop van de middag ineens nog drie campers aankomen. Tegelijkertijd arriveert er ook een groepje van zo’n 8 vrienden uit Sarande met een DJ-set en enorme box. Zo belanden we vanaf vijf uur ‘s middags, zodra de zon onder gaat, op een spontaan strandfeest! Het voelt als een waar cadeautje: goeie muziek, dansen aan de zee en een paar gezellige mensen die we leren kennen.
Camper op het strand. De party gaat bijna beginnen en wij weten nog van niks

Onze laatste dagen Albanië besteden we waarschijnlijk aan wandelen en aan relaxen in de thermale baden van Permët (zie punt E op het kaartje, daar rijden we straks heen). We proberen nog te overleven op onze laatste Albanese Leks en daarna gaan we in Griekenland terug naar de oude vertrouwde euro. Kijken of ze ons daar ook allemaal cadeautjes geven…!

P.S. Mijlpaal: zojuist is ons laatste restje pindakaas uit Nederland opgegaan!

Links: in het stadje Berat. Rechtsboven: Thijs is kunstzinnig bezig met een cola-druppel. Onder: Ook wij zijn wel eens vrijgevig. Duitse lifter, op weg naar Griekenland, voor een dagje laten mee rijden.

4 gedachten over “Albanezen geven gul, maar alleen aan toeristen

  1. Leuk Hedwig en Thijs, om jullie ervaringen weer te lezen. Ditmaal in het vrijgevige Albanië.
    Groet van ons en een fijn en avontuurlijk vervolg in Griekenland.

    Like

  2. Hej Hedwig en Thijs,

    Bijzonder om jullie reis op deze manier te volgen
    De diverse gewoontes en ontmoetingen in de verschillende landen zijn bijzonder!
    Op naar nieuwe avonturen in Griekenland.
    En ja, jammer dat de pindakaas uit Nederland op is.

    Groetjes Obe en Afra.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s